دوستان
اين متن ومتنهاي قبلي كه توي اين وبلاگ هست ، هر كدام تكه ايي از قلب و احساس مردي است كه تنها براي آرامش وبيان احساس سروده شده و گاه با گزينش از كتاب شعرم به وبلاگ وارد مي شود. حد اقل تمنايي كه ميتوانم داشته باشم دستهايي است ، كه فقط به پاس دوستي گرمي مي بخشد . همه انسانهاي پاك را دوست دارم . شايسته زندگي كردن لايق هر كسي نيست . اگر عشق ورزيدم نه به ذات فرد كه هرانچه ذات انساني است خواهد بود .من هستم
رها بر يال باد
شراح افراشته آرزو هايم
رويايي پر شده بر وجودم
كران تا كران دريا
سيراب گشته ام
آرام گام بر دار در رويا هايم
با تو راه ميروم
شبا هنگام
تنها ساغر موج هاست
وحيرتي كه مينوشي
مستي تو اي ماه من
نيلگون درياي آبیم
انعكاس سبز رويا ها
نقش هستي ارزو هايم
نور ميپاشد مهتاب
تصويري از شمعدان عشق
نقش بسته بر چهره ذلالم
چنان با شكوه بپيوند نلرزد موجي
آغاز زمستان
اندوه سرد باران
انجماد زيباي فرو افتادن
ريزش روح سفيد احساس
چيد مان نقطه ها روي رنگ زرد عشق
كرسي گرم محبت
زوزه گرگ حماسه
تنش ساقه كاج روي سنگيني برف
لغزش رقص بلورروي گونه هاي گرم
حس آرامش تن
فكر پيوستگي روياها
فصل انتظار سبز
خواب شيرين سكوت
قصه هاي ناتمام
انتظار سرد من
وبلور يخ اين پنجره ها
امتداد بسته فاصله هاست
گودي شب خاليست
دستها گم شده است
روي هر كاسه گل
شبنمي يخ زده است
به خيالم اسمان مي بارد
چه خيالي ساكن
چه ملالي در راه
او و من تنها ما
حرفها پنهان است
من به شكل كلمه ها
روي پيشاني او گم شده ام
سعید اشعیا بیستم آبان ۸۴
آنگاه آناني را محبت كنيد كه شما را محبت ميكنند چه اجر داريد؟ ايا باجگيران چنين نميكنند!!
کتاب مقدس انجیل متی
باز مستم و در انديشه تو
باز غرقم كه در ارزوي تو
باز شورم سر به اشيان تو
باز عشقم همه اندازه تو
باز در عالم خود تنهايم
باز در كفر وجودم بي خدايم
باز در طوفان عشقم ناخدايم
باز در شوق وجودت بي ثمر رسوايم
آه من سيراب يك عشق نهانم
من نيازم رستن از اجبارهاست
من نيازم رفتن است
و قيامي كه قنوتش كاسه قلب من است
حيرتم از ساحل
مي نوازد روحم ، در كششهاي مدام
اسمان ميداند
من نيايشهاي يك روياي پاكم
سعيد هيجدهم آبان 84
هيچ زماني عشق را تجربه نكرده ام و ندانستم اين شوق در كدامين نهاد بر دل مي نشيند حس غريبي دارم شايد عشق را واژه ايي ساخته ام و هر روز در بستر رويا هايم ديگران را كنكاش ميكنم تا خود را بيابم اما دلم مي سوزد به خودم كه هيچ وقت خودم را نگشتم و دلم را براي خودم نگشودم شايد روزي چنين كنم خاموش .
من توانم اندك و نيازم خاموش
چشمهايم بگشاي
وسعتي مي خواهم و نيازي ابدي
با طلوعي سرشار
و چراغي كه نشاني روي پلك آرزو هاي دلم
بي نهايت مهتاب بي نهايت رويا
آفتابي افروز
تا بخواهم روشن تا بخواهم بيدار
وسعتي مي خواهم و نيازي ابدي
دل سرشار مرا رو به دريا بگشاي
بي نهايت آبي بي نهايت پاكي
تو مرا تكرار كن
روي هر لحظه موج تو مرا اغاز كن
تا بخواهم ساحل تا بخواهم امواج
دستهايم بگشاي
تا بخواهي سينه تا بخواهي شانه
سعيد اشعيا ء سيزدهم ابان 84
به ياد عزيزاني كه صدايشان در تنهايي وغربت خفه شد و هيچ گوشي نشنيد فرياد درد و التماس را اكنون ميسپارم كه بشنويد و تامل كنيد شايد به خود اييم
………………………….ساكت !!
چه كسي عصيان كرد !!
پشته هاي خزان اين شيونها پا برجا باد
كدام ديوانه ايي پاي خواسته اكنون
زبان خواهم بريد
من شاهسوار حماقت استبدادم
از همه پيروزي هايم هيچ رهايي نتوانيد
شوكران رويا هاي من دندان مي شکند
جواب خواهيد داد
هر چه بيل كلنگي باشد خواهم آورد
زنداني خواهم ساخت
ديوارش بلند تر از ارزو هايت
جواب خواهيد داد
تك به تك بزئيد
برادرت را خود بر پشت بيهودگي سوار كردي
من بهره حماقتهاي تو هستم
جواب خواهي داد
تنهايي گاه گلوگاه زندگي را ميفشارد ومي گويد ، تنهايي همين ! بي هيچ گفتگويي واژه ها صبور نيستند و قلم كنجكاو خط ميزند ثانيه ها را و شايد پرسشي سخت ، كجايي اكنون سعيد!! كجايي ؟؟ كلام مي ايد بي قافيه
آه از من از يك عمر.
در ميان ديوارها .
هوا ساكت
هوا راكد
چقدر من خالي مانده ام .
تنها تو
مثل يك خيال ،
در اين اطراف مي گردي .
تشنه رويا هايم ،
چشمانت را مي نوشم .
ارزو به ارزو ،
عشق مينوشم ،
اشك به اشك فرو مينشانم .
5/8/84 شبي خسته . . . . . سعيد اشعيا ء س2
دستهايت ، به دستهايم نميرسد
فاصله ها بسيار خاليست
واژه ها بي مفهوم مي چرخد
باورمان نيست به انچه يقين كرديم
ايمان ما همين است
خاموش شده است خيال
درمن فرياد نيز گم شده است
بگذار واژه ها را پرسازم
دستهايت را بخواب بسپارم
من سردم سرد
چشمهايت را فراموش كرده ام
دستهايت را لبهايت را خنده ات را
چيزي به ياد نمي اورم
از برابر هم ميگذريم
همديگر را نميشناسيم
آه واژه هاي سرگردان
هنوز از هم جدا نشديم
همديگر را فراموش مي كنيم
