دريچه اي در منتهاي آرزو

كه از سواحل كيش

تا آهوي تپشهاي قلبش

          امتداد داشت .

نگاهش

تلاطم دريا بود

كه روح مرا سرشار مي كرد

و هر آنچه در صفحه دلش حك شده بود

          مي خواندم

آرامش

          امنيت

                   زلال مثل آب دريا

در سكوت و گفتگوي بي كلام

فقط او بود

كه شانه هاي مرا

به وسعت دريا مي سپرد .

          پنجره كوچك من

 

          در شب تاريك چشمهايت

 

                             مهتاب ميجست

 

          ماه از پيچك نگاهت قد كشيد

 

          دانستم

 

                    تمام قلب تو

 

                             كلبه كوچك من است .

فرياد يك خطابه سبز

ميان چشم تو تا من

          دستانت !

رابطه ، ديگر است

سكوت را بشكن

زبان عاطفه عرياني ست .

ترازوي عدالت

پر از بي عدالتي است

تا تصوير توحش* را

در تمدن نديده بگبرد

* توحش به معني رميدن و وحشي گري

فراموش نكن

شايد فقط نگاهي

به لبخندهايي كه گريه مي كند  

          بتواند ، 

                   قلب

اين پروانه مغلوب را

          تشييع كند .

در نگاهت سبز بودم در دلت خاكستري

گوشه چشمت چو اشكي در صدف چون گوهري

آسمان و خاك و مهتاب و زمين و هرچه را نيلوفري

كاش مي شد ، اين همه چون قطره  اشكي  روي گونه ام چكيد   

 

كاش مهمان ِ نگاهت  مي شدم  

قهرمان ِ قصه شبهاي تارت مي شدم

ساقه نيلوفري پيچيده در اندام من   

تكيه گاهت ، من پناهت مي شدم

 

كاش خود را در تو مي ديدم شبي

غوطه ور در شط روياي تو مي گشتم  شبي

تشنه در يك جرعه از لبهاي تو

در تمناي تو مي ماندم  شبي

 

كاش  يك شب  چرخ گردون گرد من

روزگارش چرخ مي زد  سوي  من

لحظه اي مي شد  وجودش  بي دريغ

روشن از روياي تو  شبهاي  من 

 

كاش يك شب از شراب اشك تو

روح ميرفت از تنم چون مست مست

درپريشان حاليم  يك دم  مسيح  

باز دم را كاش  بودي در برم 

 

كاش از روز ازل تقدير ما را  من مي نوشت

نام تو با نام من بر لوح سنگي مي سرشت

من كه در تقدير خود مٌهر اسيري خورده ام

كاش زنداني به نامم روي  قلبت مي نوشت

كلمه نبود

صدا نبود

مژدهُ مهتاب نبود

مخمل خورشيد نبود

حسرت آئينه نبود

شيشه نبود

سنگ نبود

مرگ نبود

خواب نبود

          خاطره بود

          بوي تو بود   

اتاق تاريك نبود

پنجره ايي باز نبود

حضورتو عطر تو بود

خاطره بود

حلقه يك حادثه بود

          ميل تو و شوق تو بود

دريغ جان من  نبود

آه . . . نبود

‍ّسرت ، به شانه ام نبود

          بغض گلو گرفته بود

          باد ترا ربوده بود  

هوا نبود

هوا نبود

هوا ... نبود    

ه...و... ا ...