تبليغاتX
رویش - تراز های (85)
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

 

بانوی من . . .

     دستان تو ، لنگریست -

          که از همه ستارگان بی نیازم می کند .

نگاه تو

     روز گاران دیگریست  -

        تا به تقدیر خویش پنجه در پنجه کنم  .

        آغوش امن تو

     گریزگاهیست –

        که وقاهت زمین و وسعت آسمان را متهم می کند .

پیشانیت آینه بلند من است .

 

برای بهار . . .

      

      حال

      با قطره میتوانم 

      از انتهای برگ بیاویزم

                     در باد

      لرزان .

 

برای سال نو . . .

    

    اگر من همان بودم که می پندارم آن هستم

    عالم گلستان بود

    اما

    عالم گلستان نیست ، لابد

    من نه آن هستم .

 

برای فردا . . .

 

    نان می جستم چندی ،

             و چندی نام ،

             وحالا علم ،

   پس کی ترا بجویم ،

            ای عشق .

 

برای او . . .

    

     بد می بینم

          که خود می بینم :

     خود می بینم

         که بد می بینم .

 

برای تو . . .

 

    پا یان بودنم

       تو  

       من

      عشق  .

 

برای من . . .

 

    چگونه بگویم

    دعایم کنید ،

    با آنکه نمیدانم

    از رستگاریم

    چه طمع دارم .

 

برای خدا . . .

 

   ( بودن )

   کمال ( باید ) محض است :

   بودن اگر نباشد

          باید چیست ؟  

                                                                           سال ، نو ، مبارکتان     

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 0 | لینک  |