تبليغاتX
رویش - من زنده ام
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

زنده ام

       ولی

          هنوز !

در خیال مبهم دور از دست

آه ، انبوه تر از ابر سپید

با لبی تشنه ازآن بوسه گرم ،

از پس آدمها

باز ناکام تر از زندگیم می میرم .

زنده ام !

         برای اینکه لحظه ای فرا رسد ،

         لحظه ای که از درون گور سرد

         من به خاموشی فکر تو پناهنده شوم

         مثل روشنای فکری تازه !

زنده ام ،

         به سعی عاشقانه ام  

         با تن خسته و فانوس دلم

         تا به خورشید نگاه تو پناهنده شوم  .

از همه روشن تر

تو مرا خواهی برد ؟

به سرانجامی دریای بزرگ !

              بسته عشق اگر جسم من است

              در دل خاک بکارید مرا . 

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 1 | لینک  |