تبليغاتX
رویش - شعور
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

*امشب کدامین سمتِ شب را گریه کنم *

که بعد از تو

خورشید آغشته به خونِ عصر ماند

و کوچه باغ ِعشق

بین زمزمه های نامردان

همرازِ چاهِ بی تهِ درد شد .

               آه . . .

بعد از تو

حجم یاس به دست داسها افتاد

و بغض گلو گیر به جان یاسها

دیگر کلمه ها کبوتر نمی شوند 

و آدمها

آدمها تشنه یک دهن شرارتند

شب اینجا پلید است و سیه روی

کلاغها تنها از واهمه می خوانند

و باد

باد مرثیه اش با حزین و زمزمه

صدای شیون معصوم دخترکان است  

                معصوم

می آید از دل تاریکی

وجدانها ، آی وجدانها را کسی به محکمه خواند ؟

مگر به نای نی لبک چوپان ،

               فکری دمیده  شیطان !؟

باز که گله گرگ ان را به سیر در رمه می خواند،

          شعور بکر شعر هایم

          پر از تلاطم توفان است           

          ایا نیلوفری ،

          به برکه دریائیم ،

          به همهمه می خواند صدای مرا  !

+ نوشته شده در  86/05/19ساعت 1  توسط سعید رحیم زاده