تبليغاتX
رویش - مرگ آرزو ها
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

من ، صادقانه

        صبور

                وخاموش

با عشق روئيدم

در بستر كوير تفتيده زمان

كه لحظه هاي خاكستري اش

آرزو هاي پر از خورشيد را

به سردي شبهاي تنهايي ام

        پيوند مي داد .

مانند قهرماني !

بارها ، شانه هايم

        به درد

                لبخند زد

و آغوش خارهاي تشنه

        مرا به سرگردانيم سپرد .

در فضاي حسرت و نقصان

هزار بار در خلوت خود گريستم

تا خرابه هاي داغديده طوفان

پرچين باغچه همسايه را آوار نشود .

        امشب

رويا هايم شبيه خواب فراموش شده اي است

كه در چشم شفاف عشق بلعيده مي شود

ديگر چيزي به پايان برگ باقي نيست

تمام لرزش

        و درد و شكستنهاي اين دل

جوانه اي بود بر جان خسته روئيدن

        با  عشق .

( قلعه رود خان  ، يكم ارديبهشت 87) سعيد رحيم زاده

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 0 | لینک  |