تبليغاتX
رویش - پاییز من
به دل انبوه خواهش هاست ، می دانم که میدانی

من

بار خالي آرزو هايم را

بر دوش گرفته ام

با چمداني كه سهم آفتابگردان ها را

پياله يي از باران دارم  

و در بيكرانگي شب

كه رو به دريچه ايي تاريك است

با زبان بي زباني محال 

          در آميخته ام .

گويا يي كه   

بخت سياهم را

چونان رخت سفيد مرگ

در قاب دار و درخت

          آويخته ام .

من هنوز

راز آتش را

از ياد نبرده ام  

بغضم را فرو مي برم

تا تو چراغي بيفروزي 

و مرا

به صميميت نوراني خويش

          دمي

                   روشن

                             كني  .

نوشته شده توسط سعید رحیم زاده  در ساعت 23 | لینک  |